S.O.S. Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ! (της Χριστιάννας Λούπα)
![](http://3.bp.blogspot.com/_UZivqxus1H4/SW5sVfaRJSI/AAAAAAAAAuM/iqah09EZqdQ/s320/%CE%A3%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B9%CE%BF.jpg)
της Χριστιάννας Λούπα
«… Πρέπει ανεπιφύλακτα να πω ότι μία χώρα με μόνο τους Γερμανούς και χωρίς τη συνεισφορά των Ελλήνων, θα ήταν πάρα πολύ φτωχή. Σας ευχαριστούμε Έλληνες, που μας φέρατε τη δάδα του πολιτισμού!»
Τα λόγια αυτά ανήκουν στον βουλευτή του Κόμματος Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, Βόλφγκαγκ Γκέργκερ. Και δεν είναι βέβαια ο μόνος που έχει αναφερθεί στην προσφορά του ελληνικού πολιτισμού τόσο στη Γερμανία, όσο και πανυδρόγεια. Όμως αυτή η «δάδα» είναι ακόμα αναμμένη ή κινδυνεύει να σβήσει;
Πώς είναι δυνατόν, άλλωστε, την ίδια ώρα που το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών πραγματοποιεί σεμινάρια συνεχούς επιμόρφωσης καθηγητών μέσης εκπαίδευσης των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με θέμα τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού, να κλείνουν τα ελληνικά σχολεία της Γερμανίας;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί αυτά τα προγράμματα μείζονος εθνικού, ευρωπαϊκού αλλά και οικουμενικού χαρακτήρα, γιατί η αρχαία ελληνική αποτελεί κοινή πολιτιστική κληρονομιά ολόκληρης της Ευρώπης. Το εκάστοτε ελληνικό Υπουργείο Παιδείας ωστόσο φαίνεται να έχει αντίθετη άποψη, όχι μόνο για τα αρχαία, αλλά και τα νέα ελληνικά, που τείνουν να γίνουν γλώσσα υπό εξαφάνιση τόσο στην Ελλάδα – όπου η λεξιπενία ενδημεί μεταξύ των Νεοελλήνων - όσο και απανταχού της Γης, όπου υπάρχουν ομογενείς και οπωσδήποτε οι δυσκολίες είναι εκ των πραγμάτων μεγαλύτερες.
Βαρύτατες είναι οι ευθύνες μας ως κράτος. Αν εξαιρέσουμε τη σανσκριτική γλώσσα, που αν και ξεχασμένη θεωρείται αρχέτυπο έκφρασης και σκέψης, η ελληνική είναι η αμέσως επόμενη «περιούσια» γλώσσα παγκοσμίως. Χάρη σ’ αυτήν είναι δυνατή η διατύπωση και των πιο λεπτών εννοιών με αξιοσημείωτη ελαστικότητα.
Έχω την εντύπωση εξ άλλου, ότι οι πιο πολλοί αγνοούν παντελώς τις απροσμέτρητες δυνατότητες της ελληνικής γλώσσας, τη λεξιμαγεία και το μέγεθος του πλούτου της. Όπως καταγράφηκε στο Βιβλίο Guinness το 1990, η γλώσσα μας διαθέτει πάνω από 5.000.000 λέξεις και 70.000.000 λεξικούς τύπους. Οι αριθμοί αυτοί είναι συγκλονιστικοί, αν λάβει κανείς υπ’ όψη του ότι η αγγλική για παράδειγμα, δεν διαθέτει πάνω από 490.000 λέξεις! Ας σημειωθεί δε, ότι οι υπόλοιπες γλώσσες έχουν δανειστεί τεράστιο αριθμό λέξεων από την ελληνική, αλλά και οι επιστήμες βρίθουν ελληνικής ορολογίας. Το ξέρατε ότι 1 στις 4 λέξεις της αγγλικής γλώσσας είναι ελληνικής προέλευσης;
Σύμφωνα, εξ άλλου, με την κυρία Βάγια Καραντινίδη, διεθνή επιστήμονα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, «η ελληνική γλώσσα είναι η τροφός και η βάση όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών, με λέξεις που κατέχουν απερίγραπτο οπτικο – ηχητικό εννοιολογικό κάλλος. Η γλώσσα ενός λαού εκφράζει την επικοινωνία του και τη διαλογική του. Είναι αδιανόητο μια γλώσσα που ομιλείται πάνω από 5000 χρόνια, να ξεχνιέται, να παραγκωνίζεται και να υφίσταται πόλεμο.»
Πράγματι, η ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική που ομιλήθηκε επί 40 αιώνες, αδιάσπαστη στο χώρο και το χρόνο. Διαχρονικά αναπτύχθηκε και εμπλουτίστηκε, καθώς και εμβάθυνε σε ανώτερα πνευματικά πεδία, ώστε να καλύψει όλους τους τομείς. Είναι η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε από τους γίγαντες του πνεύματος. Δεν είναι τυχαίο που χρησιμοποιήθηκε από ανθρώπους που καλλιέργησαν τον πολιτισμό και το θέατρο ως πολιτική έκφραση, που καλλιέργησαν το Λόγο και τη Δημοκρατία.
Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, πως η γλώσσα και η Ιστορία είναι τα στοιχεία που κυρίως προσδιορίζουν την ταυτότητα ενός λαού. Και ας μην ξεχνάμε ακόμη πως εκτός των ελληνικών συνόρων βρίσκεται μια άλλη Ελλάδα, μεγάλη και δυνατή που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει τους δεσμούς με τη μητέρα πατρίδα. Γιατί όλοι γνωρίζουμε πως οι Έλληνες της Διασποράς, που δεν είναι παρά οι πρεσβευτές της χώρας μας στο εξωτερικό, είναι δυο φορές Έλληνες. Και η ελληνική γλώσσα είναι αυτή που θα τους κρατήσει ενωμένους τόσο μεταξύ τους όσο και με την πατρίδα. Ας ευαισθητοποιηθεί επιτέλους το Υπουργείο Παιδείας και ας σκύψει πάνω από το εκπαιδευτικό πρόβλημα της Ομογένειας. Ας αναλογιστεί πόσο σημαντικό είναι να κρατηθεί άσβεστο το ελληνικό πνεύμα εκτός ορίων Ελλάδας, τώρα που η παγκοσμιοποίηση το επιβάλλει περισσότερο από κάθε άλλη φορά.
Τελειώνοντας, ας μου επιτραπεί να παραθέσω κάποια λόγια του Γ. Σεφέρη:
«Είμαστε ένας λαός με παλληκαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων.
Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη;
Θα το παραδεχτούμε άραγε να γίνουμε απόκληροι;»
Άλλα άρθρα από christiannaloupa
Σχολιάστε το άρθρο:
Αδολέτες
την
13 Ιουνίου 2010, 09:48
![Σχόλιο από Αδολέτες Σχόλιο από Αδολέτες](https://www.palmografos.com/themes/palmografos/img/avatar.png)
Ας μην υπήρχαν Παρθενώνες
Ποίηση Βασίλη Ταρνανίδη (Αδολέτε)
Παλιό ξεδίπλωσα σηπεδωμένο χάρτη
νηματομήκυτα παραδομένο,
μοναστηρόπυργο από ’λιόμαγμα για να ’ντοπίσω,
όπου η μονή του ενός Θεού και Πλάστη
κι όπου αγγέλοι οι κάτοικοι κλεινού και θείου άστυ.
Κι έβαλα πλώρη το διάπλατ’ ουρανό
να ’ργώσω και να διασχίσω
για μια αιώνια στιγμή «ενώπιος ……..»
μπρος στο Θεό μου να αρθώ
και με στεντόρεια φωνή να Του σιγοψελλίσω!
_ Σχόλασε τους αγγέλους σου Θεέ μου
γιατί ως πετούν αέναα ολόγυρά Σου
μου κρύβουνε την άγια θωριά Σου
και δώσ’ μ’ αντίθρονο σκαμνάκι να καθίσω
και με τ’ ακρόνυχα να Σ’ ακουμπήσω,
γιατί το ’σθάνομαι, βυθίζομαι
και πια στον άνθρωπο το «μέγα»,
δεν το ’μπιστεύομαι ν’ αποκουμπήσω.
Για να μου πεις, ότι έκανες με τόσους κόπους
γιατί στο τέλος μαγαρίστηκ’ από τους ανθρώπους!
Είπα αλάθητη μιαν ηλιαχτίδα
να βάλλω για πυξίδα
κι ευθύβολο ξετύλιξα ασάλευτο βλέμμα,
ώσπου σε ηλιοκέντητο να φτάσει στέμμα.
Στο διάβα, ιστό στ’ αστέρια στέριωσα
όλη τη λάμψη να κατακρατήσω
για να αρθώ περίλαμπρος, ίσος προς Ίσον,
όταν τον Παντοκράτορα θα συναντήσω.
Κι ακατάπαυστη, πυρόφλεγ’ είχα μεσ’ τα στήθια
μια δέηση. Να μάθω την αλήθεια.
Έτσ’ αντιπέρναγα ένα προς ένα ουρανούς
ήλιους, πλανήτες
κι ένα σωρό απ’ αστρονεφελώματα κι από κομήτες.
Και ήταν άπειροι κι όχι μόνο «εφτά» οι ουρανοί
κι ατέρμονο κι ατέλειωτο ήταν το ταξίδι όταν,…
πελώριο κύμα ιλίγγου μ’ έστρεψε προς την ανατολή
κι εγώ ακουμπισμένος στην αλάθητη πυξίδα
ακρόβλεμμα πισώπορο έριξα μα γη δεν είδα!
Και τότε πρόσθεσα και το δικό μου
στα ανθρώπινα τα λάθη
αυτά που η πείρα η γνωσηγέννητη
δεν έφτασε για να μου μάθει!
Γιατί……
Αλίμονο αν ήταν τόσο ξέμακρ’ο Θεός στ’αστέρια
και ν’ αναλώνομαι σε μύριους κόπους,
καθώς αρκούν σε δέησ’ ανασηκωμένα χέρια,
για να ’βρω τον Εντόπιο σε άλλους τόπους!
Και αίφνης μολυβόβαρος βυθίστηκα κει στην αφετηρία
και προσγειώθηκα σε γόνυ κεκαμμένο,
κατάμονος στης σάρκας μου το πεπρωμένο.
Κι ως ακροόμουν την απόκριση τη Θεία…………
_ Δεν σε επροίκησα με σύνεργα της γνώσης
τόσ’, ωστ’, απίστευτα να κατορθώσεις
κι έτσ’ οικοδόμησες ναούς και Παρθενώνες
και Πυραμίδες, Κολοσσούς και Φάρους,
σύμβολ’ αείφωτα μεσ’ τους αιώνες,
τόσες και τόσες μπόρεσες, απαράμιλλου κάλους;
_ Συγχώρα με, μα, δεν χωρούν στην ίδια ευθεία
κουφάρια δούλων, άμαχοι,……
γυναικόπαιδα,….. όρνεων βορά!
πόσο αντιμέτρησαν κάθε φορά!
Κι αντίλογους ένα σωρό σε ρόλο συμβουλάτορα
αράδιασα κατάντικρυς του Παντοκράτορα.
Και ως ο χείμαρρος συμπαρασύρει και θαρρεί
πως δυνατότερος είναι του ποταμού,
έτσ’ άκριτα και λογικά ’βρεχα το θρόνο τ’ ουρανού
Κι είπα, ως το «γόνυ» ανόρθωνα, με Στέντορα φωνή!
_Ας εβασίλευε η αγάπη, η ειρήνη κι η ομόνοια στους αιώνες
Κι ας μην υπήρχαν Παρθενώνες!
Σας συγχαίρω από καρδιάς για τις απόψεις σας. Σα στέλνω το παραπάνω ποίημά μου επειδή κατηγορήθηκα ότι χρησιμοποιώ λέξεις που έχουν ξεχασθεί (π.χ. σηπεδωμένο,νηματομύκητα κ.λ.π.). Το εντυποσιακότερο είναι ότι δέχθηκα φραστική επίθεση από συνταξιούχες, φιλόλογο και δασκάλα! Σημ: Το ψευδώνυμό μου το επέλεξα από το όνομα του χωριού απ' όπου καταγόταν ο πατέρας μου εκεί στον αλησμόνητο Πόντο, το Αδολή της Τραπεζούντας. Καλή σας μέρα.
Ποίηση Βασίλη Ταρνανίδη (Αδολέτε)
Παλιό ξεδίπλωσα σηπεδωμένο χάρτη
νηματομήκυτα παραδομένο,
μοναστηρόπυργο από ’λιόμαγμα για να ’ντοπίσω,
όπου η μονή του ενός Θεού και Πλάστη
κι όπου αγγέλοι οι κάτοικοι κλεινού και θείου άστυ.
Κι έβαλα πλώρη το διάπλατ’ ουρανό
να ’ργώσω και να διασχίσω
για μια αιώνια στιγμή «ενώπιος ……..»
μπρος στο Θεό μου να αρθώ
και με στεντόρεια φωνή να Του σιγοψελλίσω!
_ Σχόλασε τους αγγέλους σου Θεέ μου
γιατί ως πετούν αέναα ολόγυρά Σου
μου κρύβουνε την άγια θωριά Σου
και δώσ’ μ’ αντίθρονο σκαμνάκι να καθίσω
και με τ’ ακρόνυχα να Σ’ ακουμπήσω,
γιατί το ’σθάνομαι, βυθίζομαι
και πια στον άνθρωπο το «μέγα»,
δεν το ’μπιστεύομαι ν’ αποκουμπήσω.
Για να μου πεις, ότι έκανες με τόσους κόπους
γιατί στο τέλος μαγαρίστηκ’ από τους ανθρώπους!
Είπα αλάθητη μιαν ηλιαχτίδα
να βάλλω για πυξίδα
κι ευθύβολο ξετύλιξα ασάλευτο βλέμμα,
ώσπου σε ηλιοκέντητο να φτάσει στέμμα.
Στο διάβα, ιστό στ’ αστέρια στέριωσα
όλη τη λάμψη να κατακρατήσω
για να αρθώ περίλαμπρος, ίσος προς Ίσον,
όταν τον Παντοκράτορα θα συναντήσω.
Κι ακατάπαυστη, πυρόφλεγ’ είχα μεσ’ τα στήθια
μια δέηση. Να μάθω την αλήθεια.
Έτσ’ αντιπέρναγα ένα προς ένα ουρανούς
ήλιους, πλανήτες
κι ένα σωρό απ’ αστρονεφελώματα κι από κομήτες.
Και ήταν άπειροι κι όχι μόνο «εφτά» οι ουρανοί
κι ατέρμονο κι ατέλειωτο ήταν το ταξίδι όταν,…
πελώριο κύμα ιλίγγου μ’ έστρεψε προς την ανατολή
κι εγώ ακουμπισμένος στην αλάθητη πυξίδα
ακρόβλεμμα πισώπορο έριξα μα γη δεν είδα!
Και τότε πρόσθεσα και το δικό μου
στα ανθρώπινα τα λάθη
αυτά που η πείρα η γνωσηγέννητη
δεν έφτασε για να μου μάθει!
Γιατί……
Αλίμονο αν ήταν τόσο ξέμακρ’ο Θεός στ’αστέρια
και ν’ αναλώνομαι σε μύριους κόπους,
καθώς αρκούν σε δέησ’ ανασηκωμένα χέρια,
για να ’βρω τον Εντόπιο σε άλλους τόπους!
Και αίφνης μολυβόβαρος βυθίστηκα κει στην αφετηρία
και προσγειώθηκα σε γόνυ κεκαμμένο,
κατάμονος στης σάρκας μου το πεπρωμένο.
Κι ως ακροόμουν την απόκριση τη Θεία…………
_ Δεν σε επροίκησα με σύνεργα της γνώσης
τόσ’, ωστ’, απίστευτα να κατορθώσεις
κι έτσ’ οικοδόμησες ναούς και Παρθενώνες
και Πυραμίδες, Κολοσσούς και Φάρους,
σύμβολ’ αείφωτα μεσ’ τους αιώνες,
τόσες και τόσες μπόρεσες, απαράμιλλου κάλους;
_ Συγχώρα με, μα, δεν χωρούν στην ίδια ευθεία
κουφάρια δούλων, άμαχοι,……
γυναικόπαιδα,….. όρνεων βορά!
πόσο αντιμέτρησαν κάθε φορά!
Κι αντίλογους ένα σωρό σε ρόλο συμβουλάτορα
αράδιασα κατάντικρυς του Παντοκράτορα.
Και ως ο χείμαρρος συμπαρασύρει και θαρρεί
πως δυνατότερος είναι του ποταμού,
έτσ’ άκριτα και λογικά ’βρεχα το θρόνο τ’ ουρανού
Κι είπα, ως το «γόνυ» ανόρθωνα, με Στέντορα φωνή!
_Ας εβασίλευε η αγάπη, η ειρήνη κι η ομόνοια στους αιώνες
Κι ας μην υπήρχαν Παρθενώνες!
Σας συγχαίρω από καρδιάς για τις απόψεις σας. Σα στέλνω το παραπάνω ποίημά μου επειδή κατηγορήθηκα ότι χρησιμοποιώ λέξεις που έχουν ξεχασθεί (π.χ. σηπεδωμένο,νηματομύκητα κ.λ.π.). Το εντυποσιακότερο είναι ότι δέχθηκα φραστική επίθεση από συνταξιούχες, φιλόλογο και δασκάλα! Σημ: Το ψευδώνυμό μου το επέλεξα από το όνομα του χωριού απ' όπου καταγόταν ο πατέρας μου εκεί στον αλησμόνητο Πόντο, το Αδολή της Τραπεζούντας. Καλή σας μέρα.
συνολικά:
3
| προβολή:
1 - 3
![](https://www.palmografos.com/themes/palmografos/img/editorial3.png)
Δείτε καρέ-καρέ τη σφαγή στο Κοντομαρί Χανίων από τους Γερμανούς - Η ιστορία του Franz Peter Weixler
Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος.
Η Μάχη της Κρήτης είναι γνωστή σε όλους.Μετά την κατάληψη του νησιού από τους ναζί ωστόσο, άρχισαν τα αντίποινα.
Στις 2 Ιουνίου 1941, στο χωριό Κοντομαρί Χανίων, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 23 (;) άνδρες, ως αντίποινα για τις εκτελέσεις και τη σφαγή πολλών Γερμανών αλεξιπτωτιστών, που είχαν πέσει μέσα στους θάμνους. Πτώματα Γερμανών είχαν εντοπιστεί κοντά στο χωριό. Οι Γερμανοί όρμησαν ...
Διαβάστε το άρθρο
- Δημοφιλέστερα
Αξιολογήστε αυτο το άρθρο