Δημοσιογραφικά στραβοπατήματα - του Γιώργου Λακόπουλου
Xρειάζονται δύο για ένα ταγκό. Αλλά δεν φτάνει- πρέπει να χορεύουν και σωστά αμφότεροι. Για δύο συνεχόμενα μεσημέρια Κυριακής στη Θεσσαλονίκη η ελληνική δημοσιογραφία στραβοπάτησε αμέτρητες φορές. Η παρουσία των πολιτικών συντακτών της επικράτειας στις παραδοσιακές συνεντεύξεις Τύπου του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ανέδειξε ότι ένδεια δεν έχει μόνο ο πολιτικός λόγος.
Και ο δημοσιογραφικός δεν πάει πίσω.
Αρκετές από τις- περισσότερες των 150- ερωτήσεις που υπεβλήθησαν αθροιστικά σ΄ αυτές τις δύο συνεντεύξεις, ήταν εύστοχες. Και κυρίως ήταν ερωτήσεις. Είχαν τη μόνη στόχευση που νομιμοποιείται να έχει μια τέτοια ερώτηση: μια διαυγή απάντηση, από την οποία να αναδύεται κατά το δυνατόν μια είδηση. Το έκαναν αρκετοί από τους δημοσιογράφους που κάθησαν απέναντι στον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά. Ηταν οι επαγγελματίες της υπόθεσης. Αλλά δεν ήταν αυτοί που έδωσαν τον τόνο σ΄ αυτές τις δύο συνεντεύξεις.
Ηταν οι άλλοι: αυτοί που μετείχαν στη συνέντευξη για να αγορεύσουν, να επικρίνουν ή να επιβραβεύσουν και γενικώς να κάνουν οτιδήποτε δεν συνιστά ευθεία δημοσιογραφική ερώτηση. Υπήρξαν περιπτώσεις στις οποίες της ερώτησης προηγήθηκε μια κανονική διάλεξη περί διαγραμμάτου! Σε άλλες διατυπώθηκαν διάφορες αμπελοφιλοσοφίες. Σε κάποιες περιπτώσεις στο τέλος δεν υπήρξε καν ερώτηση. Χώρια οι περιπτώσεις στις οποίες ο ερωτώμενος αρχηγός... διάβαζε την απάντησή του. Υπήρξαν ερωτήσεις που κράτησαν... ένα λεπτό ή και παραπάνω και οι απαντήσεις μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Φυσικά το πιο ανακουφιστικό για έναν πολιτικό είναι αντί για ερωτήσεις να δέχεται σχόλια και κοινότοπες ατάκες του τύπου «Ζούμε σε εποχή...».
Συμπέρασμα: Σ΄ αυτό το ταγκό κάποιος από τους δύο χορευτές στραβοπατούσε συχνά. Και συνήθως ήταν ο δημοσιογράφος που ρωτούσε, όχι ο πολιτικός που απαντούσε.
Από τον καιρό των θρυλικών συνεντεύξεων στη «Ρέμβη» άλλαξαν πολλά, όπως ο τόπος της συνέντευξης και τα μέσα ενημέρωσης. Είναι ευθύνη της δημοσιογραφίας να αλλάξει και το σημερινό μοντέλο της συνέντευξης με τις σχοινοτενείς ερωταπαντήσεις, για τις οποίες διατίθενται δύο και τρεις ώρες βαρετής τηλεοπτικής μετάδοσης. Πρώτοι οι δημοσιογράφοι να συνειδητοποιήσουν ότι από πλευράς ενημέρωσης, γι΄ αυτή ειδικά τη συνέντευξη Τύπου, ισχύει αυτό που θα έλεγε ο αμερικανός δικηγόρος Νιούτον Μάινοου:
«Οταν είναι καλή, δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο, όταν είναι κακή, δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο».
![](https://www.palmografos.com/themes/palmografos/img/editorial3.png)
Δείτε καρέ-καρέ τη σφαγή στο Κοντομαρί Χανίων από τους Γερμανούς - Η ιστορία του Franz Peter Weixler
- Δημοφιλέστερα