19 Μαΐου 1919 - Πόντος: Ώρα Μηδέν - Το χρονικό της μεγάλης τραγωδίας (της Χριστιάννας Λούπα)
![Γενοκτονία Ποντίων Γενοκτονία Ποντίων](http://christiannaloupa.files.wordpress.com/2009/05/ceb3ceb5cebdcebfcebacf84cebfcebdceafceb1-cf80cebfcebdcf84ceafcf89cebd.jpg)
![γενοκτονία γενοκτονία](http://christiannaloupa.files.wordpress.com/2009/05/ceb3ceb5cebdcebfcebacf84cebfcebdceafceb1.jpg)
Πέργαμος και Αϊβαλί
Προδοσία, προσδοκία
Δύση και Ανατολή.
Βόσπορος, Μικρά Ασία
Μίλητος και Δικελί
Προδοσία, προσδοκία,
Ιστορία στο κελί.
Στίχοι από το τραγούδι "1922" από το ομώνυμο CD του Μιχάλη Νικολούδη
Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι παρά ένα ευλαβικό μνημόσυνο για τις χιλιάδες αθώες ψυχές που χάθηκαν μεταξύ 1914 και 1922, επειδή είχαν την ατυχία να κατοικούν στα παράλια του Εύξεινου Πόντου και να είναι χριστιανοί. Ο σκοπός του είναι να θυμίσει μα πάνω απ’ όλα να ενημερώσει τους Νεοέλληνες για τη μεγάλη σφαγή που έγινε στο όνομα της τουρκικής εθνοκάθαρσης, εμπνευστής της οποίας υπήρξε ο Κεμάλ Ατατούρκ. Πρόκειται για την γενοκτονία των Ποντίων.
Ανατρέχοντας στο παρελθόν θα διαπιστώσουμε ότι μετά τη διάλυση της βυζαντινής αυτοκρατορίας και την άλωση της Κωνσταντινούπολης ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνισμού, ο Πόντος, παρέμενε ελεύθερο. Το 1461, η άλωση της Τραπεζούντας σήμανε την απώλεια της ανεξαρτησίας του, αλλά όχι και της εθνικής συνείδησής του, η οποία διατηρήθηκε αμείωτη στο πέρασμα των αιώνων. Περίπου 600.000 Έλληνες παρέμειναν εγκατεστημένοι στην περιοχή, ενώ, μετά την άλωση, 150.000 μετοίκησαν στον Καύκασο.
Πράγματι, η περιοχή ακμάζει, τα γράμματα και οι τέχνες ανθίζουν. Τα αμέτρητα ελληνικά σχολεία – με πιο φημισμένο το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας – δεν παύουν στιγμή να διδάσκουν στα παιδιά την ελληνική κουλτούρα και να μεταλαμπαδεύουν την πολιτιστική μας κληρονομιά. Οι εφημερίδες, τα περιοδικά, τα τυπογραφεία, οι λέσχες και τα θέατρα δεν μπορούν παρά να μαρτυρούν το ψηλό πνευματικό επίπεδο των Ελλήνων του Πόντου.
Η εμπλοκή της Τουρκίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών, ωστόσο, και η ανοδική πορεία των Νεοτούρκων και του Μουσταφά Κεμάλ προς την εξουσία, έμελλαν να αλλάξουν το ρου της Ιστορίας και να μετατρέψουν τη ζωή των λαών, που επί αιώνες ζούσαν ειρηνικά στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας, σε έναν ανατριχιαστικό εφιάλτη.
Το 1914, οι ίδιοι οι Γερμανοί – συνυπεύθυνοι της γενοκτονίας - με σκοπό να αλώσουν οικονομικά και πολιτικοστρατιωτικά την Εγγύς και Μέση Ανατολή, συμβούλεψαν τους συμμάχους τους να εκτοπίσουν στο εσωτερικό της Ανατολίας σε βάθος τουλάχιστον διακοσίων χιλιομέτρων τους χριστιανούς, επειδή πίστευαν ότι θα ήταν επικίνδυνοι για την έκβαση του πολέμου, ενώ ο Κεμάλ, γνωστός πια σαν «γκρίζος λύκος», οραματίζεται την οικονομική απεξάρτηση από τις Μεγάλες Δυνάμεις και την εθνοκάθαρση, ξεριζώνοντας τις «αμελητέες» μειονότητες και παραδίδοντας την «Τουρκία στους Τούρκους».
Το 1915 καταρτίζεται το σχέδιο της εξολόθρευσης των χριστιανικών πληθυσμών, ενώ τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς διαδραματίζεται η φοβερή σφαγή των Αρμενίων. Ταυτόχρονα, υιοθετείται σειρά μέτρων για την εξόντωση των Ελλήνων, που αφορά περιορισμούς στην άσκηση του επαγγέλματός τους και απαγόρευση στους μουσουλμάνους να εργάζονται με Έλληνες. Όλα δείχνουν πως η μοίρα του ποντιακού ελληνισμού είναι μάλλον προκαθορισμένη, εκείνοι, όμως, δεν φαίνονται καθόλου διατεθειμένοι να το βάλουν κάτω εύκολα. Και στο σημείο αυτό ανοίγει μια σελίδα της Ιστορίας που ελάχιστος κόσμος γνωρίζει.
Τα παλικάρια του Πόντου οργανώνουν ένα εκπληκτικό αντάρτικο, που θα δυσκολέψει κατά πολύ τη ζωή του τουρκικού στρατού, αλλά και θα καταφέρει να σώσει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Κι ενώ έχει ήδη αποφασιστεί ο μαζικός εκτοπισμός των αντρών 20 – 45 ετών στα φοβερά τάγματα εργασίας, απ’ όπου ελάχιστοι θα επιζήσουν, αρχίζουν και οργανώνονται οι πρώτες ανταρτικές ομάδες, κυρίως στο Δυτικό Πόντο, στις περιοχές της Αμισού και της Πάφρας, με κύριο σκοπό την προστασία του πληθυσμού, που είναι έρμαιο των λεηλασιών, των εξευτελισμών, των εκτελέσεων και των βιασμών.
Έξι έως επτά χιλιάδες υπολογίζεται ότι ήταν οι αντάρτες. Η δύσκολη ζωή τους μέσα σε σπηλιές και καλύβες, πάνω στα απόκρημνα βουνά με τις αντίξοες καιρικές συνθήκες και τη δυσεύρετη τροφή, τους έκανε σκληροτράχηλους και εξαιρετικούς πολεμιστές. Το χιόνι διέκοπτε την τροφοδοσία, ενώ τα όπλα τους στην αρχή δεν ήταν παρά μαχαίρια και αξίνες.
Επανειλημμένες εκκλήσεις για βοήθεια προς την ελληνική κυβέρνηση δεν βρήκαν καμία απήχηση. Αργότερα τους προμήθευσαν με όπλα οι Ρώσοι. Είναι πολύ πιθανό, αν οι αντάρτες είχαν από κάπου υποστήριξη, η Ιστορία να είχε πάρει άλλη τροπή.
Στο μεταξύ, οι Τσέτες (κυρίως ληστές) που έχουν ενταχθεί στην τουρκική χωροφυλακή δεν αφήνουν τίποτε όρθιο. Πλήθος φρικαλεοτήτων και βιαιοπραγιών ταλανίζουν τον πληθυσμό, ενώ οι μετατοπίσεις συνεχίζονται ολοένα και συστηματικότερα προς το εσωτερικό της χώρας. Οι περισσότεροι θα χάσουν τη ζωή τους στις ατέλειωτες πορείες θανάτου – τα «Άουσβιτς εν ροή» - από την κακομεταχείριση, την έλλειψη τροφής, τη δίψα και τις αρρώστιες. Ατέλειωτα καραβάνια δύστυχων ανθρώπων, γυναικών, παιδιών, γερόντων και ανήμπορων σέρνονται προς τα βάθη της Ανατολής. Οι πεθαμένοι εγκαταλείπονται άταφοι, οι μανάδες δεν μπορούν να κλάψουν τα νεκρά παιδιά τους. Θα μπορούσε κανείς να πει πως ολόκληρος ο δρόμος από τη γη του Πόντου προς το εσωτερικό είναι σπαρμένος με κόκαλα.
Ο ίδιος ο Τζεμάλ Νουζχέτ, άλλωστε, νομικός σύμβουλος στο φρουραρχείο της Κωνσταντινούπολης, αποδοκίμασε έντονα τις πρακτικές του Κεμάλ και κατήγγειλε ότι το 90% των Ελλήνων της Πάφρας είχε εξοντωθεί.
Στις 19 Μαίου 1919 – που ορίστηκε σαν ημέρα μνήμης της γενοκτονίας - ο Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα, έχοντας υπό τις διαταγές του δύο σώματα στρατού. Πρώτη του δουλειά να κηρύξει το μίσος κατά των Ελλήνων και να συστήσει μυστική οργάνωση με το όνομα Mutafai Milliye. Η τελευταία πράξη του δράματος ξεκινά. Όταν τελειώσει δεν θα έχει μείνει τίποτα πια. Μόνο καμένη γη και πτώματα. Τίποτα που να θυμίζει πως εδώ κάποτε έζησαν Έλληνες.
Καθημερινά, χωρικοί βρίσκονται κακοποιημένοι και δολοφονημένοι στα χωράφια τους. Σε όλες τις πόλεις του Πόντου στήνονται τα Έκτακτα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας, που με συνοπτικές διαδικασίες καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του τόπου. Ο ανταποκριτής της Daily Telegraph έγραφε λίγους μήνες αργότερα: «Οι τωρινοί εκτοπισμοί και οι σφαγές στη Μ. Ασία είναι χωρίς προηγούμενο στην τουρκική ιστορία».
Στο διάστημα αυτό και μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου οι Πόντιοι, βλέποντας πως έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, ζητούν να συμπεριληφθούν στο ελληνικό κράτος. Ο Βενιζέλος όμως αρνείται κατηγορηματικά με την αιτιολογία ότι η περιοχή βρίσκεται πολύ μακριά για να μπορεί η Ελλάδα να την προστατέψει. Τελικά, το 1920 ιδρύεται η Ποντοαρμενική Ομοσπονδία. Συμφωνήθηκε η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας και Αρμενίας με σκοπό την προστασία του Πόντου από τους Τούρκους. Δυστυχώς όμως η ήττα των Αρμενίων στο Ερζερούμ είχε σαν συνέπεια την εγκατάλειψη των Ποντίων στο έλεος του Θεού.
Περίπου 250.000 Πόντιοι εξοντώθηκαν μεταξύ 1914 και 1922. Τον Οκτώβριο του 1922 με τη μεσολάβηση των συμμάχων η ελληνική κυβέρνηση και ο Κεμάλ συμφώνησαν να μεταφερθούν όσοι Έλληνες του Πόντου είχαν απομείνει, με τουρκικά καράβια στην Κωνσταντινούπολη κι από εκεί με ελληνικά στην Ελλάδα. Έτσι, κατέφθασαν στη μητέρα πατρίδα περί τις 400.000 πρόσφυγες, ανέστιοι και ξεριζωμένοι, που μαζί με τους Ίωνες αναδύθηκαν σε έναν τιτάνιο αγώνα επιβίωσης. Οι πιο πολλοί εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία και τη Θράκη, πολλές χιλιάδες, ωστόσο, βρίσκονται σήμερα εκτός ορίων Ελλάδας, στη Γερμανία, τον Καναδά, την Αμερική, την Αυστραλία, τη Ρωσία, αποτελώντας κι αυτοί ένα κομμάτι της Ομογένειας. Ένα είναι σίγουρο: οι άνθρωποι αυτοί, με την εργατικότητα και το κοφτερό μυαλό τους, όχι μόνο συναρμολόγησαν ξανά τη ζωή τους, αλλά και οι ίδιοι και οι απόγονοί τους, όπου γης, πρόκοψαν και προκόβουν σε όλους τους τομείς και προ παντός είναι πάντα περήφανοι για την καταγωγή τους.
Όσον αφορά εμάς τους Νεοέλληνες, το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρατήσουμε άσβεστη την ιστορική μνήμη. Γιατί λαός που δεν γνωρίζει την Ιστορία του κινδυνεύει να χάσει την εθνική του ταυτότητα. Και όσο κάποιοι προσπαθούν και επιμένουν να παραχαράζουν την Ιστορία, τόσο οι νεότερες γενιές έχουν υποχρέωση να μαθαίνουν και να υπερασπίζονται την ιστορική αλήθεια.
Γιατί το φρικτό αυτό έγκλημα στοιχειοθετεί αναμφισβήτητα γενοκτονία, που σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο δεν παραγράφεται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Το θέμα είναι ότι η Τουρκία, ως συνήθως, δεν παραδέχεται καμία από τις ανομίες της και ότι η Ελλάδα, και πάλι ως συνήθως, δεν διεκδικεί τίποτα επί του θέματος. Αντίθετα μάλιστα, σε λίγο η αγαπητή γείτων θα γίνει συν – εταίρος μας! «Πλήρης ένταξη με πλήρεις προϋποθέσεις», δήλωσε η κυρία Μπακογιάννη. Μήπως μία από τις προϋποθέσεις πρέπει να είναι και η αναγνώριση της γενοκτονίας από την Τουρκία;
Σύντομη ιστορία της Τραπεζούντας
http://www.youtube.com/watch?v=_T60_0KYK0A&w=640&h=505
Άλλα άρθρα από christiannaloupa
Σχολιάστε το άρθρο:
Θεόφιλος Ελευθεριάδης
την
21 Μαϊου 2009, 05:46
![Σχόλιο από Θεόφιλος Ελευθεριάδης Σχόλιο από Θεόφιλος Ελευθεριάδης](https://www.palmografos.com/themes/palmografos/img/avatar.png)
Ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής είχε σφίξει τον βρόγχο γύρω απ` τον λαιμό της Τραπεζούντας. Ο αυτοκράτορας Δαυίδ υποχρεώθηκε σε διαπραγματεύσεις.
William Miller, Τραπεζούντα, η τελευταία ελληνική αυτοκρατορία της Βυζαντινής εποχής, 1204-1261., εκδ Αδελφών Κυριακίδη Α.Ε.
«Ο Μαχμούντ (αρχηγός εμπροσθοφυλακής των Μωάμεθ Β΄) βρήκε ένα χρήσιμο συνηγορο μέσα στα πιο στενά διαβούλια του αυτοκράτορα στο πρόσωπο του διαβόητου Γεωργίου Αμοιρούτζη, την εποχή αυτή θησαυροφύλακα, που ήταν πρώτος του εξάδερφος. Στο γράμμα του στο συμπατριώτη του Βησσαριωνα , ο Αμοιρούτζης φυσικά παραλείπει κάθε αναφορά στην προδοσία του ΄ αλλά η “Πολιτική Ιστορία “
Τον κατηγορεί ευθέως ότι πρόδωσε την Τραπεζούντα , και στην Βενετία πιστεύονταν ότι “ο Τούρκος έβαλε στο χέρι την Τραπεζούντα περισσότερο με απάτη παρά μετα όπλα».
Σελ 138
Τελικά ο Δαυίδ παραδίδεται μετά από υπόσχεση του Μωάμεθ ότι δεν θα πειράξει την οικογένειά του και θα του εξασφαλίσει ένα σημαντικό εισόδημα για να συνεχίσει να ζει χωρίς στερήσεις.
Ναι ο Δαυίδ παραδόθηκε… αλλά όχι και οι Πόντιοι.
Ο Miller γράφει (σελ 142) :
« αλλά τα δημοτικά τραγούδια και οι τούρκικες παραδόσεις παρουσιαζουν τα απομακρυσμένα οχυρά να προβάλλουν μακρόχρονη αντίσταση»
Ο Miller γράφει για αρκετές περιπτώσεις ιστορώντας μάλιστα στην περίπτωση της Κορδύλης την άμυνα «μιάς ελληνίδας Ζαν ντ` Αρκ».
Βέβαια, η συνθηκολόγηση δεν έσωσε τελικά την αυτοκρατορική οικογένεια
«Το γράμμα έπεσε στα χέρια του Αμοιρούτζη , ο οποίος , για να αποδείξει την αφοσίωση του στο σουλτάνο και για να μην κατηγορηθεί ότι το απέκρυψε , το έστειλε στο Μωάμεθ. Ο σουλτάνος είδε, ή προσποιήθηκε ότι είδε , στην αλληλογραφία με την αυλή του Χασαν το σπέρμα μιάς συνωμοσίας εναντίον του»
Σελ 145
William Miller, Τραπεζούντα, η τελευταία ελληνική αυτοκρατορία της Βυζαντινής εποχής, 1204-1261., εκδ Αδελφών Κυριακίδη Α.Ε.
«Ο Μαχμούντ (αρχηγός εμπροσθοφυλακής των Μωάμεθ Β΄) βρήκε ένα χρήσιμο συνηγορο μέσα στα πιο στενά διαβούλια του αυτοκράτορα στο πρόσωπο του διαβόητου Γεωργίου Αμοιρούτζη, την εποχή αυτή θησαυροφύλακα, που ήταν πρώτος του εξάδερφος. Στο γράμμα του στο συμπατριώτη του Βησσαριωνα , ο Αμοιρούτζης φυσικά παραλείπει κάθε αναφορά στην προδοσία του ΄ αλλά η “Πολιτική Ιστορία “
Τον κατηγορεί ευθέως ότι πρόδωσε την Τραπεζούντα , και στην Βενετία πιστεύονταν ότι “ο Τούρκος έβαλε στο χέρι την Τραπεζούντα περισσότερο με απάτη παρά μετα όπλα».
Σελ 138
Τελικά ο Δαυίδ παραδίδεται μετά από υπόσχεση του Μωάμεθ ότι δεν θα πειράξει την οικογένειά του και θα του εξασφαλίσει ένα σημαντικό εισόδημα για να συνεχίσει να ζει χωρίς στερήσεις.
Ναι ο Δαυίδ παραδόθηκε… αλλά όχι και οι Πόντιοι.
Ο Miller γράφει (σελ 142) :
« αλλά τα δημοτικά τραγούδια και οι τούρκικες παραδόσεις παρουσιαζουν τα απομακρυσμένα οχυρά να προβάλλουν μακρόχρονη αντίσταση»
Ο Miller γράφει για αρκετές περιπτώσεις ιστορώντας μάλιστα στην περίπτωση της Κορδύλης την άμυνα «μιάς ελληνίδας Ζαν ντ` Αρκ».
Βέβαια, η συνθηκολόγηση δεν έσωσε τελικά την αυτοκρατορική οικογένεια
«Το γράμμα έπεσε στα χέρια του Αμοιρούτζη , ο οποίος , για να αποδείξει την αφοσίωση του στο σουλτάνο και για να μην κατηγορηθεί ότι το απέκρυψε , το έστειλε στο Μωάμεθ. Ο σουλτάνος είδε, ή προσποιήθηκε ότι είδε , στην αλληλογραφία με την αυλή του Χασαν το σπέρμα μιάς συνωμοσίας εναντίον του»
Σελ 145
christiannaloupa
την
20 Μαϊου 2009, 10:31
![Σχόλιο από christiannaloupa Σχόλιο από christiannaloupa](https://www.palmografos.com/themes/palmografos/img/avatar.png)
Αγαπητέ Θεόφιλε,
Για μια ακόμα φορά υποκλίνομαι στις ιστορικές σου γνώσεις και απορώ πώς υπερίσχυσε η Ιατρική της Ιστορίας.
Βέβαια, με το συγγραφικό σου έργο πιστεύω πως καλύπτεις αυτή τη μεγάλη σου αγάπη.
Είναι άκρως ενδιαφέρον και συγκινητικό το σχόλιο σχετικά με την Ελένη Κατακουζηνού! Δεν είχα ιδέα!
Και είναι διπλά ενδιαφέρον αφού το γεγονός καταγράφηκε από τον Φαλμεράυερ, που ως γνωστόν διατείνεται ότι στις φλέβες μας δεν υπάρχει πλέον σταγόνα ελληνικό αίμα!
Όμως ο Αμοιρούτζης, τι ρόλο έπαιξε; Τον ίδιο που είχε παίξει κάποτε κι ο Εφιάλτης;
Τι κρίμα που τόσο όμορφα πράγματα δεν τα διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία! Απαράδεκτο!
Για μια ακόμα φορά υποκλίνομαι στις ιστορικές σου γνώσεις και απορώ πώς υπερίσχυσε η Ιατρική της Ιστορίας.
Βέβαια, με το συγγραφικό σου έργο πιστεύω πως καλύπτεις αυτή τη μεγάλη σου αγάπη.
Είναι άκρως ενδιαφέρον και συγκινητικό το σχόλιο σχετικά με την Ελένη Κατακουζηνού! Δεν είχα ιδέα!
Και είναι διπλά ενδιαφέρον αφού το γεγονός καταγράφηκε από τον Φαλμεράυερ, που ως γνωστόν διατείνεται ότι στις φλέβες μας δεν υπάρχει πλέον σταγόνα ελληνικό αίμα!
Όμως ο Αμοιρούτζης, τι ρόλο έπαιξε; Τον ίδιο που είχε παίξει κάποτε κι ο Εφιάλτης;
Τι κρίμα που τόσο όμορφα πράγματα δεν τα διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία! Απαράδεκτο!
Θεόφιλος Ελευθεριάδης
την
20 Μαϊου 2009, 09:03
![Σχόλιο από Θεόφιλος Ελευθεριάδης Σχόλιο από Θεόφιλος Ελευθεριάδης](https://www.palmografos.com/themes/palmografos/img/avatar.png)
Για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κανείς το Διαδίκτυο. Κι έπειτα βλέπει κείμενα σαν κι αυτό και το ξαναζυγίζει το πράμα. Συγχαρητήρια.
Λίγες πληροφορίες για το τέλος της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Το υπογραμμισμένο κείμενο ανήκει σε ένα γνωστό μισέλληνα , τον Φαλμεράϋερ. Φαίνεται πως στην Ψυχή και το Ήθος υποκλίνονται και ακόμη οι ιστορικοί τύπου Φαλμεράϋερ…
1.462 μ.Χ.
Η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας βρίσκεται στα χέρια του σουλτάνου Μωάμεθ , με κάποιον Αμοιρούτζη να `χει παίξει καταλυτικό ρόλο.
Κατά παράβαση συμφωνιών και με τον Αμοιρούτζη να `χει βάλει πάλι το δαχτυλάκι του ο αυτοκράτορας Δαυίδ, οι επτά γιοί του, ο αδελφός του Αλέξιος και ο ανηψιός του, εκτελούνται από τους Τούρκους.
Ο σουλτάνος διατάζει οι νεκροί να μείνουν άταφοι.
"Απηγορεύθη επί ποινή θανάτου πάσα υπέρ αυτών μέριμνα. Αλλ` η τελευταία της Τραπεζούντος αυτοκρατόρισσα , Ελένη η Καντακουζηνού, περιφρονήσασα του τυράννου Μωάμεθ την απειλήν, ως ποτέ η Αντιγόνη την του Κρέοντος, έσπευσεν εν τριχίνω ιματίω κρατούσα σκαπάνη. Αποτρέπουσα δι` όλης της ημέρας τα επερχόμενα σαρκοβόρα όρνεα, έσκαψε τάφον επελθούσης της νυκτός, εν ώ μόνη έθαψε κηδεύσασα τα δέκα περιπόθητα φιλτάτων σώματα." (1)
Ο Μωάμεθ διέταξε τον αποκεφαλισμό της , εκτός αν οι υπήκοοί της που ήταν πιά δικοί του υπήκοοι, κατάφερναν να μαζέψουν σε τρείς μέρες 15.000 δουκάτα γιά να του τα παραδώσουν.
Τα χρήματα μαζεύτηκαν σε μιά μέρα! (κάτι λέει αυτό όσο να`ναι για το φρόνημα των Ποντίων…)
Η αυτοκράτειρα ελευθερώθηκε και πέθανε λίγο αργότερα από θλίψη, αποτραβηγμένη και μόνη σε μιά αχυροκαλύβα, νηστεύοντας σε όλο το μικρό υπόλοιπο της ζωής της.
1) πηγή – μετάφραση : Σκαλιέρης, Κ. Γεώργιος, Η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.
Λίγες πληροφορίες για το τέλος της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Το υπογραμμισμένο κείμενο ανήκει σε ένα γνωστό μισέλληνα , τον Φαλμεράϋερ. Φαίνεται πως στην Ψυχή και το Ήθος υποκλίνονται και ακόμη οι ιστορικοί τύπου Φαλμεράϋερ…
1.462 μ.Χ.
Η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας βρίσκεται στα χέρια του σουλτάνου Μωάμεθ , με κάποιον Αμοιρούτζη να `χει παίξει καταλυτικό ρόλο.
Κατά παράβαση συμφωνιών και με τον Αμοιρούτζη να `χει βάλει πάλι το δαχτυλάκι του ο αυτοκράτορας Δαυίδ, οι επτά γιοί του, ο αδελφός του Αλέξιος και ο ανηψιός του, εκτελούνται από τους Τούρκους.
Ο σουλτάνος διατάζει οι νεκροί να μείνουν άταφοι.
"Απηγορεύθη επί ποινή θανάτου πάσα υπέρ αυτών μέριμνα. Αλλ` η τελευταία της Τραπεζούντος αυτοκρατόρισσα , Ελένη η Καντακουζηνού, περιφρονήσασα του τυράννου Μωάμεθ την απειλήν, ως ποτέ η Αντιγόνη την του Κρέοντος, έσπευσεν εν τριχίνω ιματίω κρατούσα σκαπάνη. Αποτρέπουσα δι` όλης της ημέρας τα επερχόμενα σαρκοβόρα όρνεα, έσκαψε τάφον επελθούσης της νυκτός, εν ώ μόνη έθαψε κηδεύσασα τα δέκα περιπόθητα φιλτάτων σώματα." (1)
Ο Μωάμεθ διέταξε τον αποκεφαλισμό της , εκτός αν οι υπήκοοί της που ήταν πιά δικοί του υπήκοοι, κατάφερναν να μαζέψουν σε τρείς μέρες 15.000 δουκάτα γιά να του τα παραδώσουν.
Τα χρήματα μαζεύτηκαν σε μιά μέρα! (κάτι λέει αυτό όσο να`ναι για το φρόνημα των Ποντίων…)
Η αυτοκράτειρα ελευθερώθηκε και πέθανε λίγο αργότερα από θλίψη, αποτραβηγμένη και μόνη σε μιά αχυροκαλύβα, νηστεύοντας σε όλο το μικρό υπόλοιπο της ζωής της.
1) πηγή – μετάφραση : Σκαλιέρης, Κ. Γεώργιος, Η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.
συνολικά:
3
| προβολή:
1 - 3
![](https://www.palmografos.com/themes/palmografos/img/editorial3.png)
Δείτε καρέ-καρέ τη σφαγή στο Κοντομαρί Χανίων από τους Γερμανούς - Η ιστορία του Franz Peter Weixler
Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος.
Η Μάχη της Κρήτης είναι γνωστή σε όλους.Μετά την κατάληψη του νησιού από τους ναζί ωστόσο, άρχισαν τα αντίποινα.
Στις 2 Ιουνίου 1941, στο χωριό Κοντομαρί Χανίων, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 23 (;) άνδρες, ως αντίποινα για τις εκτελέσεις και τη σφαγή πολλών Γερμανών αλεξιπτωτιστών, που είχαν πέσει μέσα στους θάμνους. Πτώματα Γερμανών είχαν εντοπιστεί κοντά στο χωριό. Οι Γερμανοί όρμησαν ...
Διαβάστε το άρθρο
- Δημοφιλέστερα
Αξιολογήστε αυτο το άρθρο